در نوشتار قبلی، مطالبی درباره جزء چهارم سیستم کنترل داخلی تحت عنوان “اطلاعات و ارتباطات” بیان گردید. در این نوشتار، مطالبی در خصوص جزء پنجم سیستم کنترل داخلی تحت عنوان “فعالیتهای نظارتی” ارائه خواهد شد. فعالیتهای نظارتی شامل ارزیابیهای مستمر، مجزا یا ترکیبی از آنها بوده که جهت حصول اطمینان نسبت به این که تمامی اجزای سیستم کنترل داخلی شامل کنترلهای لازم جهت اجرائی نمودن اصول در هر جزء، وجود داشته و بطور اثربخش فعالیت نموده، بکار گرفته میشوند. یافتهها و نتایج حاصل از این فعالیتها، به موقع تجزیه و تحلیل شده و نقاط مستعد بهبود و موضوعات مهم به مدیریت ارشد و هیات مدیره جهت انجام اقدامات لازم گزارش میشوند. بطور کلی، هدف از انجام فعالیتهای نظارتی حصول اطمینان از وجود، فعالیت و عملکرد اثربخش هر یک از اجزای سیستم کنترلی و خود سیستم به عنوان یک کل میباشد. طبق کوزو (2013) بین یک فعالیت کنترلی با یک فعالیت نظارتی تفاوت وجود دارد. فعالیت کنترلی در واقع پاسخی به یک ریسک خاص بوده و برای جلوگیری، کشف و اصلاح اشتباهات طراحی میشوند. در حالی که یک فعالیت نظارتی این سوال را مطرح نموده که چرا اشتباهات وجود داشته و سپس مسئولیت اصلاح آنها را به افراد مناسب واگذار مینماید. همچنین، یک فعالیت نظارتی ارزیابی نموده که آیا کنترلها در هر کدام از اجزاء آنطور که مد نظر بوده فعالیت مینمایند یا خیر.
ارزیابیهای مستمر در عملیات و فعالیتهای روزمره ایجاد و همزمان با انجام آنها توسط سرپرستان و مدیران صورت میگیرند. ارزیابیهای مجزا، بطور دورهای توسط مدیران، حسابرسان داخلی و اشخاص بیرونی مستقل انجام میشوند. ارتباط مستقیمی بین اثربخشی فعالیتهای نظارتی مستمر و میزان، نوع و ماهیت فعالیتهای نظارتی مجزا وجود دارد. بدین معنی که هر چه اثربخشی آنها بیشتر باشد نیاز کمتری به انجام یا اجرای فعالیتهای نظارتی موردی خواهد بود یا حتی ممکن است میزان و نوع آنها نیز تغییر نماید. همچنین، فعالیتهای نظارتی موردی (دورهای) مکمل نظارتهای مستمر و باعث افزایش اثربخشی آنها میباشند.